το πραξικόπημα Πριγκόζιν και ο Πούτιν

Της Εβης Βουλγαρακη 

Μίλησα με μια φίλη Αγγλίδα που ζει στη Ρωσία και της ευχήθηκα να πάνε όλα καλά. Αυτό συνέβη τις πρώτες ώρες της ανταρσίας και απόπειρας στρατιωτικού πραξικοπήματος Πριγκόζιν, και ήδη προεξοφλούσα ότι θα αντιμετωπιστεί, αλλά ευχόμουν να μη χυθεί αίμα.

Η φίλη πιστεύει ότι αυτή η ενέργεια Πριγκόζιν θα βάλει τέλος στον πόλεμο στην Ουκρανία. Παρακολούθησα καμπόσο και το BBC, αλλά και μια σκούπα από ό,τι λένε όλα τα εδώδιμα παπαγαλάκια. 

Αν οι Αμερικανοί είχαν μια αποδεδειγμένη έμμεση ανάμειξη, καθώς γνώριζαν, αλλά περιέβαλαν με σιωπή, θεωρώ ότι οι Άγγλοι είχαν και ακόμα μεγαλύτερη. Αυτό το θεωρώ κρίνοντας μακροϊστορικά τη φιλοσοφία και αποτελεσματικότητα των Άγγλων σε τέτοιες δουλειές.

Έχω διαυγέστατη επίσης μνήμη του πραξικοπήματος που κατέστησε τον Γιέλτσιν πρωθυπουργό και οδήγησε τη Ρωσία στην πλήρη της διάλυση και τις γυναίκες της στη σωματεμπορία. 

Δεν θέλω να ξαναδώ ποτέ κάτι τέτοιο για κανέναν ευρωπαϊκό ή και άλλο λαό. Η πρακτική πάντως να στηρίζεις πραξικοπήματα, έστω και αποτυχημένα, ή επιτυχημένα όπως το δικό μας της χούντας, όσο και αν ζητούνται συγνώμες δεκαετίες μετά είναι η πλήρης απόδειξη της βαθιάς χρεοκοπίας της Δύσης και του ψευδεπίγραφου της δημοκρατίας της. Η Δύση είναι κατά πρώτη και κύρια κουλτούρα κατακτητές, όπως περίτρανα αποδεικνύεται φευ και στον 21ο αι. Ποτέ δεν μετάνιωσε η αγγλοσαξωνική Δύση για τα εγκλήματα της αποικιοκρατίας, την οποία και συνεχίζει αδιαλλείπτως με νέες μορφές. 

Ακούγεται λοιπόν στα δυτικά μέσα πόσο ο Πούτιν βγαίνει αποδυναμωμένος κλπ.

Η ανάγνωσή μου είναι πολύ διαφορετική. Ο Πούτιν έβγαλε την κατάσταση πέρα αριστοτεχνικά, δίχως να χυθεί στάλα αίμα. Επίσης είναι ξεκάθαρο ότι η επιλογή του να μη χύνεται περιττό αίμα, μια επιλογή που βραδύνει και την πορεία των επιχειρήσεων στην Ουκρανία, είναι πραγματική. Δεν είναι διόλου ένδειξη αδυναμίας, ή ανικανότητας.

Η "πρόσω εμπρός" επιλογή μοιάζει συχνά να είναι η μονοδιάστατη τακτική της Δύσης. Η Ρωσία έχει κερδίσει τον Ναπολέοντα αλλά και τον Χίτλερ με τακτική υποχωρήσεων. Η πολιτική κουλτούρα της Ρωσίας είναι πολύ πλούσια και πολύ πιο δουλεμένη, με μεγάλη σοφία σε σχέση με τη δυτική. Όσο για τη δημοκρατία στη Ρωσία, έχει τα θέματά της, αλλά κάποιες φορές μοιάζει να λειτουργεί καλύτερα από αυτή του δυτικού κόσμου, για να θυμηθούμε και τις φοβερές σκηνές στο καπιτώλιο που μας άφησαν άγρυπνους, αλλά όχι μόνο. Το ότι μια δράκα ανθρώπων, γύρω από το Πεντάγωνο, με εντελώς ιδιωτικά συμφέροντα, και θιασώτες των πολέμων και του καπιταλισμού της καταστροφής ρυθμίζουν όλες τις εξελίξεις.

Όσο για τη δημοσιογραφία, τα μεγάλα δυτικά μέσα είναι πραγματικά για τα μπάζα. Από τα ελληνικά, ο μόνος που αξίζει για την ανάγνωσή του, για την ακρίβειά του, αλλά και τη δημοσιογραφική δεοντολογία του είναι ο Θανάσης Αυγερινός, που είναι πια και ο μόνος λόγος να βλέπει κανείς το κατά τα άλλα πλήρως εξευτελισμένο OPEN.

O Πούτιν βγαίνει από αυτό ασύγκριτα πιο ισχυρός, με όλα τα συν και τα πλην αυτής της κατάστασης. 

Όσο για την Ουκρανία, έχει διαλέξει δρόμο πολύ θλιβερό και το αίμα που χύνεται απλώς σπαταλιέται σε μια διαρκή επιδείνωση της θέσης της στον κόσμο, σε μια πορεία προς όλο και πιο ολοσχερή καταστροφή - που επίσης δεν θέλω διόλου να δω.